Do jej zalet zalicza się brak konieczności wstępnego testowania, możliwość występowania licznych relacji kointegrujących, traktowanie wszystkich zmiennych jako endogenicznych oraz możliwość przeprowadzania testów odnoszących się do parametrów długoterminowych. Powstały model nazywany jest modelem wektorowej korekty błędu (ang. vector error correction model, VECM), ponieważ dodaje on funkcje korekty błędu do wieloczynnikowego modelu wektorowej autoregresji (VAR). Procedura wygląda następująco:
Krok 1: Szacowanie nieograniczonego modelu VAR obejmującego potencjalnie niestacjonarne zmienne. Krok 2: Test kointegracji przy użyciu testu Johansena. Krok 3: Stworzenie i analiza VECM.
Przykład ECM Ideę kointegracji można zademonstrować na prostym przykładzie makroekonomicznym. Załóżmy, że konsumpcja i dochód rozporządzalny to makroekonomiczne szeregi czasowe, które są ze sobą powiązane w długim okresie (patrz hipoteza dochodu stałego). Konkretnie, niech średnia skłonność do konsumpcji wyniesie 90%, czyli w dłuższej perspektywie . Z punktu widzenia ekonometryka ta długoterminowa relacja (nazywana również kointegracją) istnieje, jeśli błędy wynikające z regresji tworzą szereg stacjonarny, chociaż i są niestacjonarne.