Doktryna Giedroycia nie była wrogo nastawiona wobec Rosji, lecz wzywała zarówno Polskę, jak i Rosję do zaniechania walki o dominację nad innymi państwami regionu – głównie państwami bałtyckimi, Białorusią i Ukrainą (stąd też pochodzi inna nazwa doktryny: „doktryna ULB”, gdzie „ULB” oznacza Ukrainę, Litwę oraz Białoruś).
Początkowo doktryna ta adresowana była tylko do postawy Polaków, którzy po II wojnie światowej pozostali na Zachodzie, zwłaszcza do tych zgromadzonych wokół rządu londyńskiego, i zasadniczo wzywała ich do uznania powojennego terytorialnego status quo. Później nakierowano ją na próbę wyprowadzenia Białorusi, Ukrainy i Litwy spod sowieckiej, a następnie rosyjskiej strefy wpływów"Białoruś. Dobry sąsiad mówi po polsku", Gazeta Wyborcza, January 8, 2017.
Doktryna Giedroycia opowiadała się za Unią Europejską i za cel stawiała wyciągnięcie krajów Europy Środkowo-Wschodniej z sowieckiej strefy wpływów. Po odzyskaniu przez Polskę niezależności od wpływów radzieckich na skutek upadku komunizmu w 1989 r. doktryna ta została wdrożona we wschodniej polityce zagranicznej. Polska rozpoczęła też wtedy proces integracji z Unią Europejską, co zakończyło się przystąpieniem do Unii w 2004 r.Piotr A. Maciążek, Słownik Polityki Wschodniej. Polityka Wschodnia, 2011.