Podczas kolejnego remontu w roku 1931 zlikwidowano palarnię na pokładzie górnym, a przestrzeń tę częściowo przeszklono.
Podczas drugiej wojny światowej „Montreux” został unieruchomiony ze względu na duże zużycie węgla, który był wówczas w Szwajcarii artykułem deficytowym.
W 1957 roku stwierdzono znaczne zużycie kotła parowego i w 1958 roku cofnięto pozwolenie na żeglugę dla statku. Ze względu jednak na spodziewany wzmożony ruch turystyczny, jaki miał być generowany przez Szwajcarską Wystawę Narodową w 1964 r., „Montreux” został w latach 1959–1961 odnowiony. Kadłub podzielono na 9 wodoszczelnych przedziałów, zwiększając tym bezpieczeństwo statku. Maszynę parową zastąpiono napędem diesel-elektrycznym, podobnym jak powszechnie stosowany np. w lokomotywach spalinowych: silnik wysokoprężny napędzał prądnicę, która z kolei zasilała dwa silniki elektryczne poruszające koła łopatkowe. Część mechaniczną zapewnił Sulzer, a część elektryczną firma Secheron. Do napędu generatora "Montreux" otrzymał ośmiocylindrowy, czterosuwowy, doładowany silnik o mocy 1100 KM (śr.cyl./skok tł.: 290/360 mm), który zużywał średnio 8,2 l oleju napędowego na godzinę. Prędkość statku zwiększyła się do 29 km/h, a wyporność „na pusto” wzrosła do 323 ton. Ilość pasażerów zredukowano do 1000, załogę do 5 osób.