Ponieważ wyroby kamionkowe i porcelanowe nie są porowate, w ich przypadku glazura pełni rolę jedynie dekoracyjną. Zarówno glazura solna, jak i używana w przypadku twardej porcelany glazura skaleniowa, jest zazwyczaj wypalana wspólnie z ceramicznym ciałem. Z reguły wyroby ceramiki artystycznej wypala się jednak dwukrotnie. Celem pierwszego wypalenia, tzw. biskwitowego, jest wytworzenie wyrobu o odpowiedniej wytrzymałości mechanicznej, która pozwala na jego szkliwienie (w przypadku fajansu) i dekorację. Wyroby uzyskują ostateczne właściwości użytkowe po drugim wypaleniu, nazywanym wypaleniem na ostro.
Najwcześniejsze naczynia były lepione ręcznie, tak jak do dzisiaj robi się to w przypadku japońskiej ceramiki raku. Później zaczęto stosować koło garncarskie, co z biegiem czasu stało się niemal synonimiczne z tworzeniem ceramiki artystycznej. Kwestia gdzie koło garncarskie pojawiło się po raz pierwszy pozostaje nierozstrzygnięta i mogło ono zostać wynalezione w kilku miejscach niezależnie od siebie. W każdym razie w drugiej połowie IV tysiąclecia p.n.e. posługiwano się nim już w Mezopotamii, dolinie Indusu oraz prawdopodobnie Egipcie. W Chinach w pełni rozwinięte koło garncarskie pojawiło się we wschodnich prowincjach nadbrzeżnych na początku III tysiąclecia p.n.e..