Obok lepienia i toczenia na kole od najwcześniejszych czasów ceramikę wykonywano za pomocą odlewania przy użyciu wcześniej przygotowanych form. Ta technologia miała szczególne znaczenie tam, gdzie w grę wchodziła wczesna produkcja masowa – na formach odlewniczych opierał się m.in. rzymski przemysł ceramiczny wytwarzający naczynia terra sigillata oraz fabryka Wedgwooda w Staffordshire. Współcześnie stosuje się również takie metody formowania ceramiki artystycznej jak toczenie i prasowanie z mas półsuchych.
Nawet najwcześniejsza ceramika była z reguły w jakiś sposób dekorowana. Jedną z najwcześniejszych metod jest pozostawienie odcisku w glinie, do czego używano czasem po prostu palców, albo sznura, tak jak w ceramice kultury Jōmon albo kultury ceramiki sznurowej. Oddzielnie wykonywane dekoracje (tzw. aplika), w formie guzów lub reliefów, pojawiły się nieco później. Rzymianie specjalizowali się w wykonywaniu reliefowej dekoracji za pomocą techniki barbotine. Inną wczesną formą dekoracji jest rycie, które szczególną formę znalazło w technice sgraffito, gdzie za jego pomocą odsłaniano wcześniej nałożone warstwy masy ceramicznej o innym kolorze, co tworzyło dekorację wielobarwną. Ta technika była szczególne chętnie stosowana przez .