Bliskie relacje między wspomnianym Napoleonem III Bonaparte, a rodziną Wodzińskich utrzymywały się aż do końca jego rządów. Cesarz wielokrotnie przyjmował brata Antioniego, Kazimierza Wodzińskiego w swoim gabinecie, a wiele lat później, w 1870 roku, zlecił swojemu ambasadorowi w Petersburgu, generałowi Fleury, aby osobiście interweniował u cesarza Aleksandra II w sprawie zwrotu skonfiskowanych dóbr Wodzińskich.
W 1835 Antoni był w Paryżu, gdzie spędzał wiele czasu z Chopinem
Antoni prowadził życie pełne pasji, które cechowała romantyczna, idealistyczna postawa. Był opisywany jako „błędny rycerz”, co podkreślało jego dążenia do przygód i nieustannych poszukiwań ideałów. Żył rozrzutnie i nierozsądnie. Ta strona jego charakteru znana jest z korespondencji jego matki, Teresy, z Fryderykiem Chopinem, a także z listów Mikołaja Chopina do syna, którzy martwili się o Antoniego. Fryderyk w czasie, gdy Antoni przebywał u niego w Paryżu opiekował się przyjacielem, co wynikało zarówno z ich przyjaźni, ale także namów rodziny.