Teresa Wodzińska h. Jastrzębiec (ur. 1790, zm. 7 maja 1859 w Poznaniu) – polska szlachcianka, znana z dużego majątku i wpływów w końcu XVIII i na początku XIX wieku. Była członkinią znanej wówczas rodziny Wodzińskich herbu Jastrzębiec i odegrała kluczową rolę w zjednoczeniu dwóch gałęzi rodziny Wodzińskich poprzez swoje małżeństwo z Wincentym Wodzińskim.
Znana z m.in. tego, że prowadziła dom otwarty dla polskiej polonii w Genewie, gdzie spotykała się i bywała elita intelektualna – m.in. Słowacki, Krasiński, Mickiewicz czy książę Ludwik Napoleon (znany jako cesarz Napoleon III Bonaparte).
Była matką pianistki Marii Wodzińskiej, narzeczonej Chopina, babką Józefa Kościelskiego, kuzynką biskupa Gabriela Wodzińskiego i księżnej Marianny z Wodzińskich Radziwiłłowej z Kter, oraz bratową senatora-wojewody Macieja Wodzińskiego.
Życiorys Wczesne dzieciństwo Teresa była córką Jana Pawła Wodzińskiego, dziedzica klucza Bogusławickiego, i hrabiny Barbary Mikorskiej herbu Ostoja. Poprzez swoją matkę była blisko spokrewniona z rodami Lasockich, Lempickich, Nakwaskich i Łubieńskich.