Po wybuchu II wojny światowej zbiegł do Warszawy i następnie Ostrzeszowa, uzyskując zezwolenie Niemców na pełnienie funkcji burmistrza Mikstatu. Od stycznia 1940 kierownik biura „Stadtvervaltung Mixstadt” (zarządu miasta), w 1942 przeniesiony na stanowisko robotnika cmentarnego po odmowie podpisania volkslisty. Od lutego 1940 działał w konspiracji, legalizując dokumenty dla Tajnej Organizacji Wojskowej i Związku Walki Zbrojnej. Aresztowany w lipcu 1942 przy przewozie tajnych dokumentów, zagrożony karą śmierci i po wstawiennictwie byłych przełożonych skazany na więzienie. Był przetrzymywany w Forcie VII w Poznaniu (KL Posen), więzieniach w Kaliszu i Wrocławiu, a następnie w obozach koncentracyjnych Groß-Rosen (1942–1944) i Buchenwald (1944–1945), w międzyczasie odsyłany do podobozów w kopalni soli potasu Bad Salzungen II i we Flößbergu (część Frohburga). W kwietniu 1945 uwolniony przez wojska amerykańskie w trakcie marszu śmierci do KL Dachau, gdzie miał być stracony, następnie trafił do szpitala.