W lipcu 1945 powrócił do Polski, zostając kierownikiem wydziału kultury starostwa powiatowego w Ostrowie Wielkopolskim. Otrzymał propozycje objęcia stanowiska prezydenta Wrocławia, Gorzowa Wielkopolskiego lub Piły od ministra Ziem Zachodnich. Pod koniec września 1945 objął obowiązki wiceburmistrza Piły (z prawem używania tytułu prezydenta), oficjalnie prezydentem Piły został pod koniec października 1945, a rozpoczął pełnienie obowiązków 1 listopada. Należał do Polskiej Partii Socjalistycznej. Zajmował stanowisko do 31 maja 1947, utracił je wskutek intryg Polskiej Partii Robotniczej. W marcu 1947 przebywał w areszcie domowym, następnie aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa pod fałszywym oskarżeniem defraudacji trafił bez wyroku na dwa lata do obozu pracy w Mielęcinie.
W lutym 1949 wyszedł z obozu i został uwolniony od zarzutów. Zmuszony do zmiany miejsca zatrudnienia pracował kolejno w Państwowym Przedsiębiorstwie Budowlanym w Pile, betoniarni w Pile, jako dyrektor żwirowni w Dolaszewie i wicedyrektor Zakładów Szklarskich „Ujście”. W 1951 przeniósł się do Częstochowy, gdzie znalazł zatrudnienie w Hucie im. B. Bieruta i awansował do stanowisk kierowniczych w działach organizacji i administracji gospodarczej.