Najlepiej, zachowanym do dziś, przykładem urartyjskiego systemu irygacyjnego jest Kanał Menui, wybudowany za czasów króla Menui (810–785 p.n.e.). W starożytności kanał dostarczał wodę ze źródeł w dolinie Hoşap do Tuszpy. Miał długość 56 km, głębokość 1,5 m i szerokość 4,5 m. Woda z prędkością 3 m/s płynęła korytem wyżłobionym w koronie muru wzniesionego z dopasowanych do siebie bez użycia spoiwa dużych bloków kamiennych. Wysokość muru w niektórych miejscach sięgała 20 m wysokości. Tam, gdzie ukształtowanie terenu, np. w stromych wąwozach, nie pozwalało na przeprowadzenie kanału na murze cyklopowym, jego koryto żłobiono w skałach, które przed erozją zabezpieczono nieociosanymi blokami z kamienia. Natomiast w miejscach, gdzie trajektorię kanału przecinały mniejsze rzeki, wodę poprowadzono akweduktami – w wydrążonych i uszczelnionych pniach drzew. Na całej długości od Kanału Menui odprowadzono mniejsze kanały, na których prawdopodobnie pracowały młyny wodne. Po przekroczeniu rzeki Hoşap Kanał Szamiram skręca na zachód. W odległości 100 m od mostu nad Hoşap rozpoczyna się seria inskrypcji Menui, pierwsza z których została umieszczona na wysokości 15 m. Ogółem na murze kanału odkryto 14 inskrypcji królewskich umieszczanych zazwyczaj w miejscach, gdzie prace przy budowie wymagały większego nakładu sił.