Urartyjczycy wykorzystywali szereg zaawansowanych technik inżynieryjnych, aby zapewnić stały dopływ wody do swoich miast i pól uprawnych. Dotychczas odkryto ponad 15 pozostałości po tych konstrukcjach irygacyjnych. Najczęściej stosowanym rozwiązaniem były naziemne kanały wodne, które pobierały wodę z rzek lub ze sztucznych zbiorników wodnych. Często kanały przegradzano tamami. Następnie woda była rozprowadzana poprzez rozbudowaną sieć kanałów, które umożliwiały nawadnianie pól, a także dostarczały ją do miast.
Istotnym elementem polityki wewnętrznej Urartu była ochrona zasobów wodnych, co potwierdza budowa licznych twierdz oraz strażnic w pobliżu źródeł wody i kanałów. Jednym z przykładów takiego zabezpieczenia jest system w Toprak-kale, gdzie nad źródłem znajdowała się kwadratowa budowla o bokach 5 metrów, pełniąca funkcję strażnicy. Podobne konstrukcje były odkrywane także w innych regionach, np. we wschodniej Anatolii, gdzie pełniły rolę ochrony przed codziennymi zagrożeniami. Jednak w przypadku zorganizowanych ataków strażnice te były niewystarczające.
Kanał Menui (Szamiram, Samiram-Su)
thumb|300px|XIX-wieczny szkic przedstawiający odcinek Kanału Menu z inskrypcją królewską