To co odróżnia proroka od wieszczka to zatem źródło jego objawienia. Obaj przepowiadają to co przekazano im z zaświatów, jednak, jak zaznacza Ibn Chaldun, wiedza prawdziwych proroków pochodzi od aniołów, którzy przekazują słowa Boga, podczas gdy wieszczkowie przekazują słowa dżinnów, mogących głosić prawdę lub fałsz. Źródłem fałszywego objawienia może być również szatan (w muzułmańskiej tradycji postrzegany jako anioł albo dżinn, zob. Iblis), czego ofiarą miał paść sam Mahomet, kiedy zły duch podsunął mu szatańskie wersety. Al-Bajdawi wprowadził dodatkowe rozróżnienie, twierdząc, iż wysłannicy otrzymują objawienie od aniołów, podczas gdy zwykli prorocy otrzymują je w snach. Po śmierci Mahometa jemenickie plemię Mazhidż zbuntowało się pod przywództwem wieszczka Al-Aswada al-Ansiego i wkrótce sformułowano zasadę, iż „nie ma wieszczenia po proroctwie”. Jak to opisano powyżej, Mahomet został uznany za ostatniego proroka, zaś zgodnie z muzułmańską tradycją dżinnowie, którzy mieli nasłuchiwać u bram Nieba i udzielać natchnienia wieszczkom zostali przepędzeni przez aniołów zsyłających na nich spadające gwiazdy.