Również wśród Arabów istniała instytucja wieszczka (kahin), podobna do hebrajskiego roeh lub aramejskiego haze, i Mahomet miał duże trudności z przekonaniem swoich współczesnych, że jego przepowiadanie ma fundamentalnie inny charakter od działalności wieszczków. Do tych ostatnich upodabniał go szczególnie rytmiczny i poetycki charakter Koranu, jak również maniera „zakrywania głowy” i „owijania siebie samego” podczas momentów boskiego natchnienia (por. LXXIII, 1; LXXIV). To dlatego w Koranie Mahomet podkreśla, że jest kimś zupełnie różnym od wieszczków, choćby kiedy stwierdza:Zaprawdę, to słowa Wysłannika szlachetnego, a nie są to słowa poety! – wy, małej wiary! – ani nie są to słowa wieszczka – jak mało pamiętacie! – to objawienie od Pana światów!II, 34, przekład za: , ze zmianą słów „Posłańca” na „Wysłannika” oraz „wróżbity” na „wieszczka”.