W Koranie określenia wysłannicy Boga używa się również w stosunku do aniołów, którzy jednak nie przekazują boskiego przesłania bezpośrednio ludziom, lecz jedynie indywidualnym prorokom.
Dzieje proroków thumb|Marjam i Isa na pustyni, miniatura z rękopisu Opowieści Proroków As-Salabiego przypisywana Sadeghi Begowi. Mężczyzna w tle może przedstawiać szatana. Kazwin, ok. 1595. Bibliothèque nationale Muzułmańska wiara w proroków jest zakorzeniona w bliskowschodniej tradycji religijnej i „jest w znacznej mierze konsekwencją uznania islamu jako kontynuacji objawienia judaistycznego i chrześcijańskiego”. To dlatego kategoria muzułmańskich proroków obejmuje wszystkich proroków biblijnych. Nie jest to jednak mechaniczne przeniesienie tych tradycji do islamu, który w swojej doktrynie przyjmuje, iż w ramach poprzedzających go religii doszło do zniekształcenia przekazanego przez proroków objawienia. Znaczenie i funkcja dawnych proroków ulega zatem istotnej zmianie. Na przykład Ibrahim (biblijny Abraham) jest uważany za pierwszego monoteistę, w związku z czym to od niego ma wywodzić się islam. Inaczej też jest interpretowane ofiarowanie syna przez Ibrahima: w islamie Ibrahim składa ofiarę z Isma'ila (Izmaela), a nie Ishaka (Izaaka) (Koran nie wspomina imienia syna składanego w ofierze).