Z kolei Isa (Jezus), nie jest oczywiście synem bożym, lecz jedynie prorokiem, i wcale nie zginął na krzyżu.
Podstawową misją proroków jest głoszenie monoteizmu. Ich historie układają się w pewien ogólny wzorzec, który najwyraźniej odzwierciedla misja proroka Mahometa. Zwykle w wieku lat czterdziestu otrzymują oni od Boga misję głoszenia jedynobóstwa i ostrzegania ludzi przed dalszym popadaniem w grzech. W swojej misji napotykają na opór współbraci oraz są wyśmiewani i maltretowani. Wówczas dochodzi do zagłady niepoprawnych grzeszników, a ratują się tylko ci, którzy uwierzyli w posłannictwo proroka. Koran nazywa Mahometa „Pieczęcią Proroków” (Chatam an-nabijjin), co oznacza, że potwierdza on wszystkie poprzednie proroctwa, których treść jest zasadniczo taka sama. Z biegiem czasu to wyrażenie zaczęto jednak rozumieć nie tylko jako wskazujące na potwierdzenie poprzednich objawień, ale również na zamknięcie ich cyklu. Ta idea pojawia się wyraźnie w edykcie kalifa Al-Walida z 743, gdzie Mahomet ukazany jest jako ten prorok, który jako pierwszy odniósł sukces w przekazaniu boskiego przesłania, „przypominając objawienia poprzednich proroków, którym nie udało się wcześniej dotrzeć do ludzkości. Teraz jednak objawienie zostało przyjęte, a w związku z tym po Mahomecie nie musi być więcej proroków”.