Kupując okoliczne huty, zagwaranował dostawy surowca do produkcji łańcuchów, gwoździ i drutu.
W 1865 roku kupił nieczynną od dwóch lat hutę „Baildon” w Dębie (późniejsza część Katowic), co pozwoliło zwiększyć mu obroty. Nadał on wyrobom huty znak firmowy „BHH”, będący skrótowcem najprawdopodobniej od określenia „Baildon Hütte Hegenscheidt”. Około 1870 roku z jego inicjatywy w rejonie późniejszej ulicy W. Bogusławskiego w katowickiej dzielnicy Załęże zostało wzniesione osiedle domów robotniczych, nazywane jego nazwiskiem, tj. kolonia Hegenscheidta. Ogłosił, że udzieli kilkuletniej pożyczki na działkę i budowę domu każdemu, kto zgodzi się odpracować dług.
W 1870 roku jego zakłady w Gliwicach składały się już z trzech części: Zakładu Górnego (przy późniejszej ulicy S. Dubois), Zakładu Dolnego (pomiędzy ulicami J. Śliwki i S. Dubois) oraz Nowego Zakładu (teren późniejszej spółki Izo-Erg). W 1883 roku zakupił folwarki i ziemie w Ornontowicach i Dębieńsku, gdzie uruchomił kolejne zakłady produkcyjne. W 1887 roku połączył swoje zakłady wraz ze swoim największym konkurentem – rodziną Caro, powołując Oberschlesische Eisenindustrie AG für Bergbau und Hüttenbetrieb (z niem. Górnośląski Przemysł Żelazny S.A. dla Hutnictwa i Górnictwa) oraz Oberschesische Drahtindustrie AG (z niem. Górnośląski Przemysł Druciany S.A.).