Do obrony przewożono zabierany do kabiny karabin maszynowy Diegtiariewa DP. Po wprowadzeniu do produkcji seryjnej w Charkowskiej Fabryce Traktorów, pojazd ten otrzymał oznaczenie ChTZ-16. Pojazd był obsługiwany przez dwuosobową załogę. Głównymi wadami ChTZ-16, podobnie jak wszystkich ciągników opancerzonych tego typu były: ekstremalnie niska prędkość, mała zdolność do jazdy w terenie i zwrotność, wysoka sylwetka, słaby pancerz, całkowity brak sprzętu radiowego do koordynacji działań w czasie walki, słaba widoczność i praktycznie nieruchome działo.
Na mocy dekretu GKO nr 019 z dnia 20 lipca 1941 roku ChTZ-16 został wprowadzony do produkcji. Plan przewidywał wyprodukowanie 800 sztuk ChTZ-16, od września do października 1941 roku w Charkowskiej Fabryce Traktorów.
Elementy opancerzenia miały być dostarczone przez Nowokramatorskie Zakłady Budowy MaszynInne spotykane tłumaczenia rosyjskiej nazwy (Новокраматорский машиностроительный завод) to: Nowokramatorska Fabryka Maszyn, Nowokramatorskie Zakłady Budowy Maszyn, Nowokramatorski Zakład Produkcji Maszyn, Nowokramatorskie Zakłady Maszynowe, dawniej Nowo-Kramatorskie Zakłady Budowy Maszyn Ciężkich.. Zakład z kolei otrzymywał w niewielkich ilościach płyty pancerne z zakładów w Mariupolu, co w efekcie opóźniało produkcję ciągników opancerzonych.