Jack C. Higginbotham, ps. „J.C.”, „Jay”, „Jay C.”, „Higgy” (ur. 11 maja 1906 w Social Circle, zm. 26 maja 1973 w Nowym Jorku) – afroamerykański puzonista jazzowy. Jeden z najlepszych solistów w jazzie bigbandowym, grających na puzonie.
Życiorys Pochodził z wielodzietnej, muzykalnej rodziny – kilkoro jego rodzeństwa grało na instrumentach dętych. Sam początkowo grał na trąbce, aż starsza siostra dała mu puzon, który stał się jego instrumentem koronnym. W wieku dwunastu lat zaczął występować publicznie.
Pracował w rodzinnej restauracji, ale w 1921 rozpoczął współpracę z orkiestrą J. Neala Montgomery’ego w Atlancie, a później grał z pianistą Harveyem Quiggsem. Przez następne kilka lat nie zajmował się muzyką. Przeniósł się z Georgii do Cincinnati, aby podjąć naukę krawiectwa w The Cincy Colored Training School. W rezultacie znalazł zatrudnienie jako mechanik w fabryce General Motors. W 1924 powrócił do muzyki, grając w zespołach Wesa Helveya i Wingiego Carpentera i jednocześnie prowadząc przez pewien czas własny zespół. Później pracował z kilkoma grupami stacjonarnymi i objazdowymi. W 1926 przyjechał do Buffalo, żeby dołączyć do Eugene Primus’s Band i przez kilkanaście miesięcy zarobkować w tym mieście.