W 1928 przeniósł się do Nowego Jorku. Przez trzy lata grał w zespole Luisa Russella, będąc jednym z ważnych solistów. Główna postacią w orkiestrze był wówczas Louis Armstrong, któremu towarzyszył w kilku słynnych nagraniach trębacza z tamtego okresu, takich jak I Can’t Give You Everything but Love, Bessie Couldn’t Help It i St. Louis Blues. Jego oryginalny styl gry charakteryzowało odważne, mocne brzmienie i silny atak dźwięku.
W lutym 1930 odbył z muzykami Russella pojedynczą sesję nagraniową, podczas której jako J.C. Higgenbotham and His Six Hicks zarejestrował dwa utwory: Give Me Your Telephone Number i Higgenbotham Blues. W późniejszych latach pracował w czołowych big-bandach swingowych – Fletchera Hendersona, Chicka Webba, Benny’ego Cartera oraz The Mills Blue Rhythm Band (później przejętej przez „Lucky’ego” Millindera), w których również często grał partie solowe. W 1937 powrócił do orkiestry Luisa Russella, która wówczas pełniła jedynie rolę zespołu towarzyszącemu Louisowi Armstrongowi. W 1940 rozpoczął siedmioletnią współpracę z trębaczem „Redem” Allenem, z którym prywatnie połączyła go przyjaźń. Od 1941 do 1944 zajmował pierwsze miejsce w kategorii „Najlepszy puzonista” w głosowaniu czytelników w plebiscycie tygodnika jazzowego „DownBeat”.