Rozważając problem "przepaści" poznawczej pomiędzy człowiekiem a przedmiotami, Harman sugeruje potrzebę uwzględnienia intuicji panpsychizmu, który w atmosferze filozofii postkantowskiej jawił się jako absurdalny. Ontologia zwrócona ku przedmiotom zbliża się jednak ku pojęciu polipsychizmu, ze względu na złożoność i ograniczenia postrzegania wśród samych przedmiotów. Koncepcje Harmana są przy tym posthumanistyczne, tzn. że nie zakładają funkcjonowania człowieka, jako wyróżnionego bytu, gdyż jego status ontologiczny nie różni się od statusu istnienia każdego innego przedmiotu. Perspektywa proponowana w ramach ontologii zwróconej ku przedmiotom inspiruje nowe przestrzenie odnoszenia się do przedmiotów za pośrednictwem np. metafor czy praktyk performatywnych.
Ontologia zwrócona ku przedmiotom rozwijana jest także m.in. przez Leviego Bryanta (ontykologia), Timothy'ego Mortona (teoria hiperobiektów, łączenie ontologii zwróconej ku przedmiotom z badaniami ekologicznymi) czy Iana Bogosta (fenomenologia obcych). Recepcja ontologii zwróconej ku przedmiotom zastosowanie znalazła szczególnie w sztuce i architekturze.