Na tronie zasiadał wówczas Strojmir Belińczyk, członek rodu, spokrewniony z dynastią Przemyślidów poprzez swego pradziada Biwoya, który poślubił Biłę, córkę władcy czeskiego KrokaKaceper Niesiecki, Herbarz Polski, Tom II, strony 93-98, wpisy dotyczące herbu Belina.
Potęga Belinów została jednak złamana w 1041 roku po wejściu wojsk cesarza Henryka III do Pragi, co zmusiło członków rodu do migracji. Wraz z innymi czeskimi rodzinami rycerskimi – m.in. Okszyców, Odrowążów, Porajów i Rawiczów – Belinowie znaleźli schronienie w Polsce. Wkrótce, dzięki hojności książąt mazowieckich, ród otrzymał nadania na Mazowszu, głównie na terenie Ziemi Czerskiej, gdzie osiadł na stałeKacper Niesiecki.
Pierwszym znanym przedstawicielem rodu Belinów w Polsce był Żelisław wzmiankowany za panowania Bolesława Śmiałego w 1064 roku, a kolejno jego syn Żelisław, wojewoda i hetman w służbie Bolesława Krzywoustego, uważany za jednego z najdzielniejszych dowódców księcia. W 1104 roku Żelisław został mianowany naczelnym dowódcą wyprawy przeciwko księciu morawskiemu Świętopełkowi.