Bibliotheca polona magna universalis, prawdopodobnie liczyło ono 10 tomów. Rejestrowało tylko polonika i druki dotyczące Polski. Pozostała w rękopisie i spłonęła po upadku powstania warszawskiego w 1944 roku.
Kolejną istotną inicjatywą bibliograficzną była praca Jana Daniela Janockiego pt. Janociana sive clarorum atque illustrium Poloniae auctorim aercenatumque miscellae, wydana w latach 1776–1819, która rejestrowała 460 polskich pisarzy z XV–XVII wieku.
Praca Feliksa Jana Bentkowskiego pt. Historia literatury polskiej wystawiona w spisie dzieł drukiem ogłoszonych z 1814 była bibliografią adnotowaną, która wywarła duży wpływ na rozwój polskiej bibliografii jako „pierwsza systematyczna bibliografia piśmiennictwa polskego”; w 1812 roku wydał on także dzieło pt. O naydawniejszych książkach drukowanych w Polszce, a w szczególności o tych, które Jan Haller w Krakowie wydawał…
Adam Benedykt Jocher pragnął zebrać całość polskiego piśmiennictwa krajowego i światowego w postaci retrospektywnej bibliografii narodowej, planował wydać 14 tomów, z czego wydano jedynie 3 początkowe woluminy w latach 1840–1857 pt.