Obraz bibliograficzno-historyczny literatury i nauk w Polsce od wprowadzenia w niej druku po rok 1830 włącznie.
Wraz ze wzrostem produkcji wydawniczej w XIX wieku oficyny, księgarnie lub wypożyczalnie publikowały katalogi księgarskie i rejestry książek. Ignacy Klukowski i Walenty Rafalski wydali Bibliografię Krajową w 1856 roku, Mieczysław Antoni Leitgeber wydawał „Przegląd Bibliograficzny Piśmiennictwa Polskiego” w Poznaniu w latach 1867–1874. Największe znaczenie miał „Przewodnik Bibliograficzny. Miesięcznik dla wydawców, księgarzy, jako też czytających i kupujących książki”, założony przez Władysława Ignacego Wisłockiego w 1878 roku, wydawany w Krakowie do 1914 roku. Dopełnieniem tego czasopisma był warszawski periodyk „Książka. Miesięcznik poświęcony krytyce i bibliografii polskiej”, który ukazywał się od 1901 do 1914 roku. „Bibliografia Polska” wydawana w latach 1914–1919 przez Jana Czubka stanowiła kontynuację „Przewodnika Bibliograficznego”.