Pod koniec XIX wieku Abrams cieszył się uznaniem jako lekarz i neurolog, pełnił funkcje przewodniczącego oraz wiceprzewodniczącego w różnych stowarzyszeniach medycznych: w 1889 roku został wybrany na wiceprezydenta Kalifornijskiego Towarzystwa Medycznego, a w 1893 roku został prezydentem Medyczno-Chirurgicznego Towarzystwa w San Francisco.
Na początku XX wieku stał się szanowanym ekspertem w dziedzinie neurologii, a od 1904 roku objął stanowisko dyrektora Polikliniki Emanuela w San Francisco, jednak jego ekscentryczne podejście do medycyny zaczęło wzbudzać podejrzenia w środowisku naukowym. Eksperymenty Abramsa z hipnotyzmem i jego publikacje zyskały reputację bardziej znachorskich niż medycznych. Dodatkowe kontrowersje budziły wynalazki Abramsa, których konstrukcja była tak „delikatna”, że nie można było ich otworzyć do badań, a sam sprzęt oraz szkolenia były bardzo kosztowne, stanowiąc źródło dużych zysków.