Z zasady nadwozia były otwarte, bez osłon bocznych, oparte na drewnianym szkielecie pokrytym sklejką lub płótnem, szpachlowanym i lakierowanym lakierami kopalowymi (żywicznymi). Wzorem powozów, mogły być wyposażone w rozkładaną budę z tyłu. Do nadwozia mogły być z przodu przyczepione latarnie, na ogół karbidowe (acetylenowe).
Na przełomie XIX i XX wieku popularność zdobyły zwłaszcza najprostsze dwuosobowe otwarte nadwozia faeton (phaeton, w USA znane jako runabout). Z uwagi na krótkie rozstawy osi ówczesnych samochodów, nadwozie podwójny faeton zyskało największe znaczenie dopiero w kolejnej dekadzie. Dla większej liczby pasażerów częste były natomiast otwarte nadwozia dos-à-dos, mające dwa rzędy siedzeń umieszczone plecami do siebie, oraz vis-à-vis – twarzami do siebie, w którym kierowca miał przed sobą pasażerów. Spotykanym typem nadwozia wieloosobowego był też tonneau, w którym na tylne siedzenia wsiadano od tyłu pojazdu, oraz podobny brek, w którym tylna część była wydłużona i mieściła więcej osób na wzdłużnych ławkach.