Pod manifestem podpisało się 19 osób wywodzących się z Mapai, Achdut ha-Awoda, Rafi, Zjednoczonego Kibucu, opowiadających się za terytorialnym maksymalizmem. Pomimo, że ruch był pluralistyczny, to na ton jego przekazu i formę działalności największy wpływ mieli działacze powiązani z lewicą i ruchami kibucowymi. Świadczyło to o tym, iż środowisko to zaczęło skłaniać się ku poglądom izraelskiej prawicy. Na początku działalności Ruchu na rzecz Wielkiego Izraela przyłączyli się do niego religijni syjoniści (m.in. ), którzy rozpoczynali swoją aktywność osadniczą na Zachodnim Brzegu. Według Goldsteina i Shilo, wojna sześciodniowa rozpoczęła proces przemiany izraelskiej sceny politycznej, co znalazło odzwierciedlenie w tym, iż część lewicowych aktywistów z Ruchu na rzecz Wielkiego Izraela poparło w 1973 roku utworzenie Likudu. Świadectwem rozdźwięku wśród izraelskich elit był fakt, iż osobom, które krytykowały ekspansjonizm i terytorialny maksymalizm, jak np. Amos Oz, w ogóle nie zaproponowano podpisania się pod manifestem. Reprezentanci Ruchu na rzecz Całego Izraela byli ludźmi, którzy doświadczyli nie tylko konfliktu izraelsko-arabskiego po 1948 roku, ale walczyli lub byli świadkami wojny domowej w Palestynie (1947–1948) oraz powstania arabskiego (1936–1939).