Z kolei ludzie pokolenia Oza byli zbyt młodzi, aby pamiętać lub walczyć w wojnie o niepodległość Izraela, a pierwsze starcia zobaczyli podczas kryzysu sueskiego lub 1967 roku. Co więcej, członkowie ruchu (np. Eliezer Liwne, Ezra Zohar czy Mosze Szamir) w latach 70. popierali mesjanistyczny przekaz i działalność osadniczą narodowo-religijnego ruchu Blok Wiernych (Gusz Emunim). Byli też aktywiści, jak np. Hazaz, którzy nawoływali do wysiedlenia ludności arabskiej z zajętych przez Izrael terenów.
Ruch wystartował jako partia polityczna w wyborach w 1969 roku, jednak jego reprezentanci nie dostali się do Knesetu ze względu na zbyt słaby wynik wyborczy. Partia otrzymała 7591 głosów (0,6%).
Pod koniec lat 70. XX wieku Ruch na rzecz Całego Izraela wraz z Blokiem Wiernych zaangażował się w działania przeciwko wycofaniu się Izraela z Synaju. W 1979 roku działacze ruchu wsparli utworzenie nacjonalistycznej, proosadniczej partii Banaj (później znanej jako Techijja), która przeciwna była izraelsko-egipskiemu procesowi pokojowemu.