Nauki, a od 1966 roku do końca życia był także członkiem Komisji Episkopatu Polski do Spraw Liturgii i Duszpasterstwa Liturgicznego. 8 sierpnia 1963 roku otrzymał honorowy tytuł radcy duchowego od biskupa Franciszka Jopa. Pracował jako zastępca profesora na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w latach 1959–1960, został tamże adiunktem 1 października 1964 roku. Tego dnia rozpoczął pracę dydaktyczną z zakresu liturgii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie, które pracował do końca życia. Przygotował w 1966 roku Kongres Teologów Polskich w Lublinie, który poświęcono liturgii chrztu. 10 listopada 1966 został mianowany wykładowcą Prymasowskiego Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie. 3 maja 1970 roku otrzymał tytuł członka założyciela od Towarzystwa Przyjaciół KUL. Od roku akademickiego 1970/1971 do końca życia pracował jako profesor Papieskiego Fakultetu Teologicznego we Wrocławiu. 29 listopada 1972 roku otrzymał nominację na prałata-tajnego szambelana papieża Pawła VI. 10 kwietnia 1973 roku otrzymał tytuł doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Służba Boża (była to pierwsza w Polsce habilitacja z liturgiki). Po habilitacji został kierownikiem Katedry Liturgiki KUL, a 22 czerwca 1973 roku został kierownikiem Katedry Liturgiki Papieskiego Fakultetu Teologicznego we Wrocławiu.