Góry thumb|Widok na Wielki Ararat
Centralną część Urartu tworzył stosunkowo równinny płaskowyż wulkaniczny o kopulastych szczytach, łagodnych zboczach i kotlinach z jeziorami. Otaczają go wysokie góry o skalistych szczytach, stromych stokach i głębokich kanionach. Obszar ten stanowił naturalną fortecę i chroniony był od północy i południa przez trudnodostępne, zalesione góry. Kilka grzbietów górskich (np. Agrydag z najwyższą górą Azji Przedniej — Wielkim Araratem o wysokości 5156 m n.p.m.) dzieli płaskowyż na odrębne rejony, niektóre z tych regionów połączone są jedynie przełęczami, które zimą bywają nieprzejezdne.
Opis trudnych warunków na tutejszych szlakach górskich znany jest z relacji Sargona II, który w 714 roku p.n.e. wyprawił się zbrojnie przeciwko Urartu. Jak podawał ten władca jego wojsko przemieszczało się przez górzystą, południowo-wschodnią część Urartu, na wschód od jeziora Urmia, po drodze mijając Simmirię – wielką górę, która przewyższała inne szczyty, jakby łącząc niebo z głębinami piekieł, a jej stoki były pełne przepaści i jarów. Zarówno dla jeźdźców, jak i piechoty, była bardzo trudna do zdobycia.
Rzeki thumb|Araks na pograniczu Armenii i Iranu