Zróżnicowane warunki naturalne Urartu wpłynęły na różnorodność form gospodarki. W dolinach i na równinach dominowało rolnictwo, podczas gdy w wysokogórskich regionach – hodowla zwierząt, co doprowadziło do naturalnego podziału pracy między mieszkańcami obu tych terenów. Wyżyna Armeńska jest bogata w surowce mineralne – za czasów Urartu w jej centralnej części wydobywano rudy żelaza, miedzi, ołowiu i cyny.
Urodzajne gleby, które nie wymagały sztucznego systemu nawadniania, występowały głównie na obszarze między Erzurum a Karasu oraz w dolinie Araksu. Dolina Karasu wyróżniała się szczególną żyznością, uprawiano tu zboża i zakładano sady. W dolinie Muratu do upraw rolniczych nadawały się tereny położone w okolicach współczesnego miasta Patnos. W rejonie jeziora Wan niewielkie obszary odpowiednie dla rolnictwa znajdowały się w części zachodniej i południowo-zachodniej, podczas gdy pozostałe tereny wokół jeziora były skaliste. Na południowy zachód od Araratu zasolone gleby wykorzystywano jako pastwiska.