On sam wyrażał w listach pisanych z obozu akceptację swojego położenia jako „niezrównanie pięknych rekolekcji, które darował [mu] Bóg” i deklarował gotowość na śmierć. We wspomnieniach współwięźniów zachował się jego wizerunek nie tylko jako żarliwego i niezłomnego w wierze katolika, ale nade wszystko jako osoby okazującej wszystkim współwięźniom współczujące wsparcie (także praktyczne) i pociechę. Na Boże Narodzenie 1943 wygłosił jeszcze w blokowej kaplicy kazanie, a 24 stycznia 1944 przeniesiono go w ciężkim stanie do bloku szpitalnego, gdzie w trzy dni później zmarł. Na prośbę jednego z więzionych w Dachau księży przeprowadzono na miejscu sekcję zwłok, która wykazała cały szereg chorób, niewyleczonych i w stanie ostrym. Zwłok nie wydano, jedynie urnę z prochami, którą przewieziono do Rohrbach.
Upamiętnienie mały|Stela nad grobem Antona Fränznicka, w tle groty z postaciami w Ogrójcu W 1947 sprowadzono do Bollschweilu urnę zawierającą część prochów i umieszczono w symbolicznym, ozdobionym później pomnikiem, grobie obok kościoła św. Hilarego, naprzeciw grot z kaplicą ogrójcową wzniesioną przez księdza Fränznicka. W wiele lat późniejJedyna jak dotąd obszerniejsza praca dotycząca dziejów Bollschweilu Bilder eines Dorfes Huberta Kocha (2020) nie podaje daty.