W pierwszym tygodniu funkcjonowania obozu z Wydziału Kuchen łódzkiego Judenratu dostarczano do obozu gotowe posiłki, dostarczano wówczas 4500 zup i 1200 litrów kawy dziennie. W późniejszym czasie, wraz z uruchomieniem kuchni w obozie, z getta dostarczano jedynie produkty spożywcze. Dostawy chleba do obozu z getta wstrzymano 14 grudnia. Judenrat zobowiązany został do „obsługi” obozu, nakazano zbudować na terenie obozu szpital, łaźnię, latryny i dwóch kuchni, zarząd getta miał także odpowiadać za wywóz ciał zmarłych oraz nieczystości. Szpital wyposażony w 30 łóżek otwarto 4 grudnia 1941 roku, wybudowano także latryny. Do końca funkcjonowania obozu nie powstała łaźnia, zamiast tego do obozu dostarczono dwa 600-litrowe kotły oraz 25 konewek do kąpieli.
Warunki bytowe w obozie były skrajnie trudne. Blisko 5 tys. osób było zmuszonych pomieścić się w zaledwie 15 budynkach, liczących 543 izby. Mieszkańcy pozbawieni byli podstawowego wyposażenia – rolę miejsca do spania spełniała często rozrzucona na ziemi słoma i szmaty. W obozie brakowało prycz i sienników, w związku z tym zarząd getta nakazał przekazanie do obozu ław z kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, niedługo później zrezygnowano z tego pomysłu, gdyż ławy wymagały zbyt dużych modyfikacji, by można było je wykorzystać w tym charakterze.