Najliczniejszą grupę ofiar obozu stanowiły ofiary epidemii tyfusu plamistego, przywleczonej prawdopodobnie jeszcze z jednego z obozów przejściowych. Pierwsze przypadki choroby zarejestrowano w obozie na początku grudnia (według innych źródeł w połowie listopada). Hans Biebow nakazał żydowskiej administracji samodzielnie walczyć z epidemią. Wydział Zdrowia Judenratu oddelegował do tego zadania lekarzy (wybieranych drogą losowania) i pielęgniarki. Pracujący w obozie personel medyczny w celu opuszczenia obozu przewożony był zamkniętym pojazdem do szpitala na ulicy Drewnowskiej, gdzie poddawani byli dezynfekcji. Siedmiu lekarzy biorących udział w walce z epidemią zaraziło się chorobą, z czego dwóch zmarło. 23 grudnia 1941 roku w wyniku epidemii zmarł komendant obozu Eugen Jansen, który zaraził się tyfusem podczas wizytacji obozu. W grudniu w obozie zmarło 400 osób.
Likwidacja obozu Decyzja o likwidacji obozu zapadła najprawdopodobniej między 9 a 18 grudnia 1941 roku. Montague podaje, że była ona spowodowana trwającą w obozie epidemią tyfusu, a zwłaszcza śmiercią komendanta Jansena.