U Eklektusa zjawia się wysłannik Marcji, diakon Hipolit, który prowadzi go do katakumb. Eklektus w przypływie strachu rzuca się na Hipolita i próbuje mu uciec. Ostatecznie daje się zaprowadzić przed oblicze starca Zefiryna. Ulega solidności jego chrześcijańskiej argumentacji, choć niewiele sobie robi z każdej religii. Jakiś czas później obejmuje funkcję w pałacu cesarskim. Odtąd staje się głównym informatorem Marcji. U Marcji zjawia się potajemnie papież Zefiryn i przekonuje ją, że aby nawrócić cesarza na chrześcijaństwo, trzeba aby porodziła mu syna. Marcja próbuje do zajścia w ciążę użyć Eklektusa, ale ten zawodzi. Odgaduje powodujący nią przymus.
Tymczasem w mieście wybucha pożar, który obejmuje też świątynię Westy. Westalki uciekają z płonącego budynku unosząc palladium, talizman chroniący miasto. Lud poczytuje to za zły znak zesłany przez bogów. W mieście dochodzi do zamieszek. Senatorowie spodziewają się, że nadeszła chwila strącenia z tronu ostatniego z Antoninów. Ludziom cesarza udaje się jednak opanować wzburzenie tłumu. Spadają senatorskie głowy. Marcja, chcąc uwolnić cesarza od kompleksu jego znakomitego ojca, proponuje mu, by wystąpił na arenie. Nie cała publiczność akceptuje takie wcielenie władcy.