Wyprodukowano 148 dział dla marynarki, 60 w wersji górskiej i 6 – lekkiej artylerii konnej.

Po raz pierwszy armat tych użyto doświadczalnie podczas wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878, gdy sformowano z nich sześciodziałową baterię konną. Łuski nabojów wówczas okazały się wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne. Podczas badań zwróconej uszkodzonej amunicji w 1879 roku nastąpił wybuch, w którym zginął Baranowski, co spowodowało zahamowanie rozwoju tego systemu dla wojsk lądowych.

Armaty Baranowskiego znajdowały się na wyposażeniu okrętów floty carskiej. Na części z nich mogły być montowane na podstawie morskiej, a na części były przenoszone tylko z lawetami kołowymi do użytku lądowego (np. krążownikach typu Diana). Przykładowo, krążowniki typu Diana przenosiły dwie armaty z zapasem 1440 nabojów, a mniejsze jednostki, jak kanonierka „Koriejec” – jedną. Załogę działa na okręcie stanowiło czterech ludzi. Każda kompania desantowa wyposażona była w dwie armaty Baranowskiego i jeden wóz amunicyjny. Obsługa na lądzie składała się z 19 ludzi: dowodzącego podoficera, dwóch dowódców armat, ośmiu ludzi do ciągnięcia działa i ośmiu do ciągnięcia wózka amunicyjnego.