W 1879 roku, podczas testowania takiego uszkodzonego naboju, zginął konstruktor działa.
Do armaty używano wybuchowych granatów o masie 2,55 kg z 90 gramowym ładunkiem prochu oraz 3-kilogramowych szrapneli z ładunkiem 56 kul i dziesięciosekundowym opóźniaczem. Maksymalny dystans strzału wynosił 1830 m, przy 372 m/s prędkości wylotowej i kącie podniesienia lufy 10° dla granatu, lub odpowiednio 329 m/s i 6° dla szrapnela.
Historia konstrukcji i użycia thumb|Działo na podstawie kołowej, przekroje zamka i cokołu morskiego z oporopowrotnikiem oraz konstruktor broni, Władimir Baranowski Działo skonstruował Władimir Baranowski, gdy pracował w zakładach Nobla, gdzie m.in. ulepszył działa systemu Gatlinga. Obejrzawszy 28 grudnia 1876 roku nową armatę Baranowskiego, admirał, książę Konstanty nakazał sporządzić dla niej podstawę okrętową. Pierwsze zamówienie na 10 dział dla marynarki złożono 25 kwietnia 1878 roku, a w 1882 przyjęto ją oficjalnie na wyposażenie. W 1899 na wyposażeniu marynarki było ich 60, w 1901 – 125. Podstawy do dział wytwarzała fabryka braci Baranowskich i zakłady metalowe w Sankt-Petersburgu, a same działa Zakłady Obuchowskie.