Konwisarstwo w Polsce – konwisarstwo, rozumiane jako wytwarzanie wyrobów z cyny w granicach historycznej i obecnej Polski, które prowadzono co najmniej od X wieku do czasów współczesnych, a którego szczytowy okres przypada na XVI i XVII wiek.
Historia mały|Krzyżyk z cyny z X wieku z Ostrowa Tumskiego mały|Naczynie cynowe w Muzeum Pojezierza Myśliborskiego mały|Relikwiarz agnusek z polskiej pracowni złotniczej, cyna srebrzona, 1. połowa XVIII wieku, Muzeum Diecezjalne w Łowiczu mały|Naczynia cynowe w Muzeum w Słupsku Trudno wskazać dokładnie na początki konwisarstwa na ziemiach polskich, początkowo pozostawało ono pod wpływami niemieckimi pod względem technologii i struktury cechowej. W Gdańsku działał warsztat odlewniczy przez około 100 lat od X wieku. Cyna była znana także w rejonie Starej Kamienicy od około XIV wieku. W rejonie Gierczyna wydobywano rudę cyny od XVI do XVIII wieku w kilkudziesięciu kopalniach (zob. kopalnia św. Jana w Krobicy) – było to jedyne znaczące polskie złoże cyny, wyczerpało się pod koniec XVI wieku. Wytapianie cyny na ziemiach polskich jest szerzej udokumentowane od XIV wieku. Cechy w Polsce zakładano od XIII wieku. Poza cechami konwisarzy rzemieślnicy działali w pozacechowych warsztatach (tzw. warsztaty partackie), a także przy klasztorach.