Pierwszy znany polski dokument poświęcony zagadnieniu czystości cyny pochodzi z 1410 roku i obowiązywał w całej Polsce, zatwierdzono go na zjeździe w Malborku – stanowił on m.in. że flasze i misy miały być odlewane z czystej cyny, a pozostałe wyroby z domieszką ołowiu. Uchwalono jeszcze jeden tego typu dokument w 1434 roku i oba te akty przyjęli rajcowie Braniewa, Elbląga, Gdańska, Królewca i Torunia. W XVI wieku walczono z konkurencją niemiecką (napływ wyrobów m.in. z Norymbergi i Wrocławia); główne podówczas krajowe ośrodki konwisarskie to: Kraków, Lublin, Lwów, Poznań, Warszawa – pięć miast miało wówczas cechy konwisarskie.
Zawartość cyny w gotowych produktach normowały zarządzenia Zygmunta I Starego z 1523 roku. Osobno dla poznańskich konwisarzy ustalono zawartość cyny w wyrobach zarządzeniem Zygmunta II Augusta z 1556 roku. Zygmunt II August wydał dalsze regulacje (tzw. superioritas) w 1560 roku, w których m.in. postanowił, że cech konwisarzy krakowskich będzie zobowiązany do kontroli wyrobów konwisarskich z pozostałych miast polskich oraz że inni konwisarze będą podlegli zwierzchnictwu krakowskiemu, co było przyczyną licznych konfliktów (ośrodek gdański, który przewyższał poziomem Kraków prawdopodobnie się mu nie podporządkował). Ogólnokrajowe przepisy znakowania wyrobów cynowych uchwalił Zygmunt II August w 1559 roku.