Prawdopodobnie były to wierzchowce złożone w ofierze.
W urartyjskim piśmie klinowym na określenie konia używano asyryjskiego ideogramu, który dosłownie oznacza „osła gór”, a także „osła ze Wschodu”, jednak fonetyczne odczytanie tego terminu w języku urartyjskim nie zostało ustalone.
Wygląd
thumb|250px|Malowidło z twierdzy Erebuni
Konie urartyjskie charakteryzowały się niewielką posturą, smukłą budową, cienkimi nogami oraz mocnymi, stromymi kopytami. Miały długą szyję, obciętą gęstą grzywę i długi ogon. Głowa tych koni wyróżniała się prostym profilem, niewielkimi, stojącymi uszami skierowanymi do przodu, wyłupiastymi oczami i cienkimi nozdrzami. Wygląd wskazuje, że mogły to być zwierzęta energiczne i pełne temperamentu.
Kości koni odnalezione na wzgórzu Karmir Blur pozwoliły odtworzyć wygląd jednego egzemplarza. Określono, do jakiego typu należał bez wskazania konkretnej rasy ani populacji koni z tego okresu z powodu niewystarczającej liczby materiału w sensie ilościowym. Ten koń był niskorosły – wysokość w kłębie wynosiła 1,25 m. Miał małą głowę z czołem o szerokości 12,8 cm. Uszy były szeroko rozstawione i lekko zwisające, oczy skierowane do przodu. Koń miał cienkie i smukłe nogi, a kopyta małe i wygięte.