Ten typ wędzideł rozpowszechnił się – najprawdopodobniej wraz z końmi i rydwanami – na terenach Zakaukazia, Azji Przedniej, aż po Egipt, podobne wędzidła (datowane na VI wiek p.n.e.) odkryto również w Atenach, został też przedstawiony na srebrnym rytonie z Mazandaranu (datowanym na V wiek p.n.e.).
Jeźdźcy
thumb|250px|Fragment hełmu Sarduri II (Muzeum Historii Armenii)
W sztuce urartyjskiej nie ma wizerunków jeźdźców bez uzbrojenia. Istnieją przedstawienia koni bez jeźdźców, jednak w przypadku, gdy koń jest dosiadany, zawsze ukazany jest z uzbrojonym wojownikiem. Na reliefach z pierwszej połowy VIII wieku p.n.e. jeździec trzyma tarczę w lewej ręce i miecz w prawej. Siedzi w pozycji wyprostowanej, umieszczony dość blisko zadu konia, z kolanami uniesionymi przy kłębie. Ułożenie to przypomina sceny znane z przedstawień asyryjskich, lecz różni się szczegółami – kąt między biodrem a łydką jest prosty. Charakterystycznym elementem uprzęży jest półkolista nakładka czołowa z kutasem zdobiącym czoło konia, a także przewiązanie trzonu ogona i jego środkowej części.
Rydwany