Teksty urartyjskie z końca IX wieku p.n.e. wspominają o istnieniu w armii urartyjskiej konnicy i rydwanów. Ich wygląd znany jest ze źródeł późniejszych. Wizerunki jeźdźców i rydwanów znajdują się na brązowych hełmach i kołczanach odkrytych na Karmir Blur. Podczas wykopalisk na Toprakkale znaleziono rysunek rydwanu na uszkodzonym odcisku pieczęci. Bojowe rydwany urartyjskie były podobne do asyryjskich: lekki kadłub, mocno wygięty ku górze dyszel (niekiedy wykończony rzeźbą głowy konia), charakterystyczny występ z tyłu rydwanu. Koła były umieszczone przy tylnym brzegu kadłuba, miały osiem szprych. Od asyryjskich różniły się tym, że posiadały masywną obręcz.

Do rydwanu zaprzęgano zwykle dwa konie. Czasami powożącego przedstawiano trzymającego cztery cugle, co mogło sugerować, że powóz bojowy był ciągnięty przez cztery konie. W rzeczywistości jednak maksymalnie do rydwanu zaprzęgano trzy konie, o czym świadczy istnienie bocznego ciągu, łączącego jednego dodatkowego konia bezpośrednio z wozem. W rydwanie mieściły się dwie osoby – woźnica i wojownik.

Urartyjskie rydwany prawdopodobnie rozprzestrzeniły się w Zakaukaziu.