Ich dachy opierano na kilku słupach, podłogi uszczelniano gliną, natomiast ściany wykonywano w konstrukcji plecionkowej, po czym także wykładano je gliną. W zdecydowanej większości domów istniały paleniska umieszczane w narożnikach, umacniane za pomocą gliny i kamieni.
Obrządek pogrzebowy Obrządek pogrzebowy kultury zarubinieckiej miał charakter wyłącznie ciałopalny. Zmarłych wpierw palono na stosach, po czym ich szczątki chowano do urn lub rozsypywano w jamach wykopanych w ziemi. Charakterystyczne dla tej kultury jest, że przedmioty złożone wraz ze szczątkami nie mają śladów przypalania ogniem, co świadczy, że nie palono ich na stosie wraz z ciałem zmarłego. Zmarłych wyposażano więc dopiero po złożeniu do grobu, co różni kulturę zarubiniecką od sąsiednich. Cmentarzyska osiągały nieraz znaczne rozmiary, zwłaszcza jeszcze w okresie lateńskim. Lokowano je z reguły w trudno dostępnych miejscach, a jednak niedaleko od osad. Przykładem takiego cmentarzyska jest stanowisko na uroczysku Wielemicze na Polesiu.