Gospodarka Gospodarka kultury zarubinieckiej związana była bezpośrednio z lasem. Pierwszym uprawianym zbożem było proso, po czym w późniejszych czasach zaczęła pojawiać się także pszenica. Plony zbierano wyłącznie za pomocą sierpów. Ponadto uprawiano również len mający znaczenie w pozyskiwaniu płótna. O znaczeniu tkactwa świadczą z kolei gliniane, a czasem kamienne lub kościane przęśliki. Duże znaczenie miała hodowla zwierząt, wśród których dominowało bydło będące głównym dostarczycielem mięsa. Hodowano także konie zbliżone do tarpanów oraz świnie. Pewną rolę odgrywało również zbieractwo i łowiectwo.
Osadnictwo i budownictwo W kulturze zarubinieckiej funkcjonowało głównie osadnictwo otwarte. Osady zakładano przede wszystkim w miejscach z natury obronnych. W późnej fazie rozwoju pojawiły się także osady umocnione, które można nazywać grodami. Nie wiadomo jaką rolę wśród ówczesnych społeczności pełniły owe formy osadnicze. Mogły być one zamieszkiwane stale lub były swego rodzaju schronieniem (j.łac. refugium) dla ludności w niebezpiecznych sytuacjach. Osadnictwo zarubinieckie było bardziej stabilne w okresie lateńskim, zaś mniej w okresie wpływów rzymskich. Typowymi formami obiektów mieszkalnych były półziemianki. Jak sama nazwa wskazuje były one częściowo zagłębione w ziemię.