Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i uczestniczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji miasta, dostał się do niewoli, z której zbiegł do Łodzi, gdzie dotarł 5 października 1939 i zaangażował się w działalność konspiracyjną. 21 grudnia 1939 został aresztowany przez Gestapo i osadzony w więzieniu na Radogoszczu. 23 grudnia 1939 przesiedlony do Jaszczewa koło Krosna, skąd uciekł w kwietniu 1940 do Wierzbowca koło Przedborza. W odwecie Niemcy aresztowali jego żonę i córkę, które zginęły w więzieniu w Radogoszczu.

W 1940 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej (później: AK) w Przedborzu, gdzie był kancelistą w grupie „Jeleń” pod dowództwem Rocha Barana, tam działał w formowaniu plutonów nr 61, 64, 68 oraz oddziału dywersyjnego nr 12. Był szefem kompanii i pełniącym obowiązki dowódcy oddziału krypt. „Żubr”, „Żmija”, a także plutonu specjalnego kryptonim „Izabela” i „Nina”, a także zastępcą inspektora Podobwodu „Żytomierz”. Był organizatorem szkoleń dla telefonistów i radiotelegrafistów.