Barcice Dolne leżą tuż pod miastem, dlatego są to tereny atrakcyjne dla osadnictwa. Z roku na rok przybywa nowych domów i mieszkańców, numeracja staje się nieczytelna. Wieś posiada ok. 17 dróg o łącznej długości około 10 km. Na koniec 1998 r. było tutaj 151 nieruchomości i 655 mieszkańców (dane o liczbie ludności według stanu z końca 1999 r.). W 2006 r. liczba nieruchomości wzrosła do około 180.
Historia Historia Barcic Dolnych zaczyna się tak naprawdę dopiero od 1910 roku, kiedy to wieś ta wyodrębniła się formalnie od Barcic. Aby ukazać, jak do tego doszło i w jakich okolicznościach, należy cofnąć się jednak do końca XVIII wieku.
Do 1785 roku tenuta (dzierżawa) barcicka, obejmująca Barcice, Rytro, Przysietnicę, Wolę Krogulecką, Suchą Strugę i Obłazy była w posiadaniu Urszuli (Elżbiety) Moszkowskiej, która tytułowała się starościną barcicką. Folwark barcicki istniał w północnej części starostwa, na terenie niwy Szczuglin. To przede wszystkim tutaj chłopi barciccy odrabiali pańszczyznę. W 1785 roku odebrano dawną królewszczyznę z rąk prywatnych, która od tej pory podlegała Zarządowi Dóbr Kameralnych w Nowym Sączu. W 1787 roku, w tzw. katastrze józefińskim, zakwalifikowano teren dawnego folwarku jako ziemię dominialną (pańską), w odróżnieniu od ziemi chłopskiej (rustykalnej).