Na takie ziemie sprowadzano i osiedlano kolonistów z krajów Rzeszy. Tak się stało z ziemiami dawnego folwarku barcickiego. Położony na równinie, folwark zajmował najlepsze ziemie w tej części Doliny Popradu.
W 1787 roku osiedlono na terenie niwy dominialnej Szczuglin 18 rodzin osadników niemieckich. Ziemię byłego folwarku podzielono w równych częściach pomiędzy kolonistów. Jednocześnie z tą akcją osadniczą lub kilka miesięcy wcześniej osiedlono kolonistów na Sapieńcu i w Dominikowie (tamtejsze kolonie miały niższe numery domów, niż te z terenów niwy Szczuglin). Niektóre rodziny przenosiły się w inne miejsce. Zwolniona kolonia szybko obsadzana była nowymi osadnikami. Najniższy numer domu na terenie późniejszych Barcic Dolnych to kolonia o numerze 57.
Koloniści barciccy byli przede wszystkim wyznania rzymskokatolickiego i z tego powodu szybciej asymilowali się z tutejszą ludnością. W połowie XIX wieku było tutaj 14 domów. Ziemia z czasem ulegała podziałowi, powstawały nowe gospodarstwa. Dzięki zawieranym związkom małżeńskim coraz częściej pojawiają się nazwiska polsko brzmiące. W dokumentach uwłaszczeniowych dla Barcic z lat 50. XIX wieku, ziemia zajęta przez kolonie w Barcicach określana jest jako „Barcice Colonial”, zaś pozostała jako „Barcice National”.