W tym samym czasie, po I Kongresie Syjonistycznym w Bazylei (1897), Theodor Herzl podjął starania dyplomatyczne w celu realizacji planu utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie. Wśród państw, z którymi kontaktował się były Wielka Brytania, Imperium Rosyjskie czy Imperium Osmańskie. W związku z tym, że Palestyna była pod kontrolą Osmanów, to Herzl kładł duży nacisk na relacje z tym mocarstwem, obiecując nawet pożyczkę gwarantowaną przez żydowskich bankierów. Jednak sułtan był w stanie zaakceptować pomysł rozbitego osadnictwa w kilku regionach, które w ten sposób rozwinęłyby się gospodarczo. Imperium straciło wpływy w pobliskim Egipcie oraz zbyt dużo terenów na Bałkanach, aby pozwolić sobie na utworzenie niepodległego państwa żydowskiego lub zagwarantowanie autonomii Palestynie. W wypadku Rosji Herzl napotkał opory wewnątrz ruchu syjonistycznego. Po pogromie Żydów w Kiszyniowie (1903), lokalni syjoniści nawoływali do bojkotu imperium jako państwa, w którym rosną nastroje antysemickie. Herzl miał nadzieję, że minister spraw wewnętrznych imperium Wiaczesław von Plehwe będzie w stanie nakłonić władze tureckie do zgody na emigrację żydowską z Imperium Rosyjskiego na Bliski Wschód, ale starania te nie przyniosły rezultatu. Ostatecznie Herzl zwrócił się do władz Wielkiej Brytanii.