Historia kościoła garnizonowego Wraz z rozlokowaniem w 1921 r. w dawnych carskich koszarach polskiego wojska pojawił się problem zorganizowania tu świątyni rzymskokatolickiej. Na potrzeby garnizonu została ustanowiona parafia wojskowa przynależna dekanatowi brzeskiemu ordynariatu polowego. Otrzymała ona wezwanie śś. Piotra i Pawła. Do celów liturgii tymczasowo przejęto cerkiew Św. Mikołaja Cudotwórcy.
W 1923 r. ówczesny proboszcz prużańskiego kościoła p.w. Wniebowzięcia Najśw. Marii Panny podjął próbę rewindykacji gmachu świątyni z 1857 r. stojącej przy rynku w Prużanie, po 1864 r. przekazanej Cerkwi. Postulował, by po odzyskaniu budowli przenieść do niej parafię, a użytkowany kościół parafialny z 1881–1883 przeznaczyć dla wojska. Rewindykacji jednak nie przeprowadzono.
Ostatecznie w garnizonie dawna cerkiew służyła do potrzeb liturgii rzymskokatolickiej do konsekracji wzniesionego tam kościoła. Wówczas cerkiew zwrócono prawosławnym.
Budowę drewnianego kościoła podjęto najwcześniej w 1937 r. Do jego wzniesienia przyczynił się ówczesny komendant garnizonu płk Witold Morawski oraz nowo powołany proboszcz, kpt. Władysław Malawski.