Kościół został poświęcony przez bpa polowego Wojska Polskiego, Józefa Feliksa Gawlinę.
Po wkroczeniu wojsk radzieckich do prużańskiego garnizonu we wrześniu 1939 wkrótce rozebrano cerkiew, a kościół przerobiono na dom kultury. Budynek otynkowano, zabudowano otaczające go podcienia, które przekształcono w przybudówki skomunikowane z korpusem. Ok. 1971–76 został rozebrany, a na jego miejscu wystawiono pomnik artylerzystów.
Architektura kościoła i jej wartości artystyczne Drewniana budowla konstrukcji zrębowej, wzmocniona lisicami, została ustawiona na kamiennej podmurówce. Uzyskała prostokątny sześcioprzęsłowy korpus z dostawionym węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Okna zamknięte były trójbocznie. Elewacje ujmował wydatny okap. Otoczone były niskimi podcieniami (sobotami) wspartymi na zaciosowo rzeźbionych słupach z mieczami. Na osi fasady znajdował się ganek, górą dwubocznie wypiętrzony, w partii szczytu szalowany w szachownicę. Korpus wieńczył wysoki dwuspadowy dach kryty gontem, z oktogonalną wieżyczką na sygnaturkę ze smukłym ostrosłupowym hełmem. Wewnątrz korpus był zapewne podzielony słupami na trzy nawy, jednak brak przekazów na temat wyglądu i wyposażenia wnętrza.