Wnętrze korpusu ma plan koła. Ściany dzielone są sześcioma toskańskimi pilastrami w wielkim porządku, zwieńczone belkowaniem, stanowiącym podstawę smukłej, ślepej kopuły pozbawionej tamburu, otwartej górą kolistym otworem ku latarni. Zakrystia ze sklepieniem kolebkowym z lunetami. Wnętrze kruchty zwieńczone jest kolistą, pogrążoną pseudokopułą na pendentywach, w ścianach bocznych głębokie wnęki zamknięte odcinkowo. Nad kopułą korpusu sześcioboczna drewniana latarnia na sygnaturkę, z ostrosłupowym hełmem. Kruchta i aneks zakrystii zamknięte są dachami namiotowymi.

Wartości artystyczne budowli mały|282x282px|Obraz Józefa Pankiewicza z 1897 roku przedstawiający kaplicę w Duboi, olej na płótnie, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie Kaplica w Duboi jest niezwykle oryginalną budowlą. W architekturze Rzeczypospolitej trudno wysunąć bezpośrednią analogię dla oryginalnego rozwiązania planistycznego kaplicy. Ma charakterystyczny, trójdzielny układ oraz nietypowy rzut korpusu– regularny sześciobok opisany na okręgu. Bryła całości została złożona z trzech wyraźnie wydzielonych, zróżnicowanych segmentów, kontrastujących ze sobą wielkością i formą.